Bir Kelebeğin Hayat Hikayesi
Bir ilkbahar sabahıydı. Güneş, pırıl pırıl altın ışıklarını yer yüzüne yolluyordu.
Bu ışınları gören kozalardan o sabah beyaz bir kelebek çıktı. Çok büyük ve tül gibi ince bembeyaz kanatları vardı. Birden kendini bir bahçenin çiçekleri arasında buldu. Önce keşif uçuşuna çıkıp bahçeyi dolaştı. Sonra dinlenmek için kırmızı bir güle kondu.
Dinlenirken, kanatlarını dikleştirip birleştirmişti. Etrafına baktı. Doyasıya yeşilliğe daldı saatlerce seyretti…
Dinlenmişti. Şimdi dolaşma vaktiydi, yaşamalıydı, önünde uzun zamanı vardı. Ağaçlara uçtu. Çiçeklere kondu. Mutluydu, özgürdü. Herkes ona bakıp “ne güzel” diyordu. Akşama kadar çiçekten çiçeğe, daldan dala uçup durdu. Güneş batarken bir garip his kapladı içini, artık öğrenmişti.
Sadece bir günlük olan ömrü bitmişti. Son bir kez etrafına baktı. Batan güneşe daldı. Ve bir daha hiç uyanmadı…
Ne yazık ki, etrafı cıvıl cıvıl renkleriyle donatan kelebeklerin ömrü bir günlük doğan günle aydınlanıp batan güneşle son bulan hayatlar..
Böyle güzel varlıkların ömrünün kısa olması üzücü gerçekten.. Doğaya ayrı bi güzellik katıyorlar..
kimi koca bir ömürde böyle yaşamayabiliyor
Ama Kelebeklerin Ömrü birgün Olmasına Rağmen Ciceklerin ve Güneşin Tadını Çıkartabiliyor.
uzun yaşayıp sürüneceğine kısa yaşayıp mutlu sağlıklı özgürce yaşamak daha iyidir …
amacı olan her varlık yaşam süresi ne kadar olsada mutludur :)
ben kelebegin ömrünn bir gün olduguna inanmıyorum